Het verhaal van Mamma Esther

Zo vertrok ik in Augustus richting Kenia. Dit keer alleen. De hartelijkheid waarmee ik werd ontvangen is niet te beschrijven. Het was droog en lekker warm, zo'n 30 graden. Ik had mijn (gemotoriseerde) fiets meegenomen. Zo kon ik over de - oh zo met gaten aangetaste - kustweg van Diani fietsen, waar aan de ene kant hotels staan en aan de andere kant de plaatselijke bevolking woont.
Als blanke, in mijn rolstoel met een gemotoriseerde fiets, zorgde ik wel voor de nodige commotie. Ik werd veel op straat aangesproken. Ook werd ik de hele tijd door ‘jambo’ begroet, wat ‘hallo’ betekent. Zo kwam ik op die bewuste weg een vrouw tegen, op haar blote voeten met een mank been. Haar naam? Mamma Esther.

Ze vertelde mij dat ze de zorg had over vier kleinkinderen waarvan de ouders overleden waren. Zij kon door haar slechte gezondheid (astma) niet in haar eigen onderhoud voorzien. Ik gaf haar wat geld om eten te kopen en ik beloofde haar om naar het ziekenhuis te gaan voor injecties tegen astma.
Zo kwam ik in contact met haar kleinkinderen. En langzaam maar zeker ook met de mensen van het dorp Maweni, het dorp waar Mamma Esther woont.

Bijeenkomst dorpsbewoners Maweni

De bijeenkomst was op een zaterdag. Wie was toch die Hollandse vrouw die de dorpsbewoners bij elkaar riep? Wat was haar verhaal? Onder de aanwezigen was ook het dorpshoofd van het nabij gelegen dorp.
De bijeenkomst werd geleid door de ‘dorpsoudste’. Eerst werd er gezongen en gebeden. Daarna is uitgelegd waar de bijeenkomst voor diende en wie ik was. Ik mocht spreken en de bijeenkomst filmen.

Ik legde uit dat ik via mamma Esther in contact was gekomen met het dorp Maweni. Mama Esther vertelde mij dat er in Maweni veel mensen onder arme omstandigheden wonen met weinig tot geen inkomen. Er is geen schoon drinkwater of elektriciteit.
Bovendien wonen de inwoners van Maweni op een stuk grond die de eigenaar wil verkopen. Het werd mij duidelijk dat als ik in het dorp een project wilde opstarten, ik eerst de nieuwe eigenaar van de grond moest worden. Ook zijn er weinig werkzaamheden in het dorp waarmee de inwoners hun eigen inkomsten kunnen realiseren. Door hun enthousiasme wilde ik ze graag helpen om geld in te zamelen voor betere leefomstandigheden. Ik kon niks beloven. Het initiatief zou alleen succesvol zijn als zij ook inzet zouden tonen. Ik kon het niet alleen. De inwoners hadden duidelijk een stimulans nodig om (weer) hun eigen problemen aan te pakken en om ook over de nodige financiële middelen te kunnen beschikken
En zo werd ik verliefd op het dorp en de mensen van Maweni.

Kalender 2008